Το ωΐδιο της αγγουριάς προκαλείται από τρία παθογόνα:
Εκτοπαρασιτικά είδη (Erysiphe cichoracearum, Podosphaera xanthii): αναπτύσσονται στην επιφάνεια των φύλλων και σχηματίζουν λευκή εξάνθηση.
Ενδοπαρασιτικό είδος (Leveillula taurica): αναπτύσσεται ενδοκυτταρικά και σχηματίζει εξάνθηση κυρίως στην κάτω επιφάνεια των φύλλων.
Όλα ανήκουν στους
Ασκομύκητες (Ascomycota) και διατηρούνται στα
φυτικά υπολείμματα ή σε
ζιζάνια συγγενών οικογενειών (Cucurbitaceae).
Συμπτώματα:
Εκτοπαρασιτικά είδη (E. cichoracearum, P. xanthii):
Προσβάλλονται όλα τα πράσινα μέρη του φυτού (φύλλα, βλαστοί, καρποί).
Εμφανίζονται λευκές, αλευρώδεις κηλίδες στην πάνω επιφάνεια των φύλλων.
Οι κηλίδες συγχωνεύονται, καλύπτοντας μεγάλο τμήμα του ελάσματος.
Τα φύλλα κιτρινίζουν, ξηραίνονται και καρουλιάζουν.
Οι καρποί υποβαθμίζονται ποιοτικά, με ατελή ωρίμανση και υπολειμματικές ουλές.
Σε προχωρημένα στάδια, πάνω στις εξανθήσεις εμφανίζονται σκούρα κλειστοθήκια, τα οποία περιέχουν τα ασκοσπόρια του παθογόνου.
Ενδοπαρασιτικό είδος (L. taurica):
Δημιουργεί μικρές γωνιώδεις χλωρωτικές κηλίδες στην άνω επιφάνεια.
Στην κάτω επιφάνεια των ίδιων σημείων εμφανίζεται λευκή εξάνθηση (σποριοφορίες).
Τα αρχικά συμπτώματα μοιάζουν με περονόσπορο, αλλά η εξάνθηση είναι ξηρή και όχι υδαρής.
Συνθήκες ανάπτυξης:
Θερμοκρασία: 10-30 °C (άριστη: 24-27 °C)
Σχετική υγρασία: Μέτρια (60-80%), όχι απαραίτητα κορεσμός
Φως: Ημισκιά ή φιλτραρισμένο φως
Εποχή: Άνοιξη - Φθινόπωρο (κυρίως σε θερμοκήπια)
Το ωΐδιο δεν απαιτεί νερό ελεύθερο στην επιφάνεια για μόλυνση.
Ευνοείται από ξηρές, θερμές ημέρες και δροσερές νύχτες, που προκαλούν μικρές διακυμάνσεις υγρασίας.
Βιολογικός κύκλος:
Ο μύκητας διαχειμάζει ως μυκήλιο ή κλειστοθήκια σε υπολείμματα ή ζιζάνια.
Με κατάλληλες συνθήκες, τα κονίδια διασπείρονται με άνεμο ή ρεύματα αέρα.
Η μόλυνση πραγματοποιείται κυρίως από κονίδια σε φύλλα ηλικίας 10-20 ημερών.
Ο κύκλος ζωής ολοκληρώνεται σε 3-5 ημέρες, επιτρέποντας ταχεία επιδημική εξάπλωση σε θερμοκήπια.
Καλλιεργητικά μέτρα:
Απομάκρυνση υπολειμμάτων της προηγούμενης καλλιέργειας.
Χρήση υγιούς πολλαπλασιαστικού υλικού και ανθεκτικών ποικιλιών (π.χ. ανθεκτικές σε Podosphaera xanthii).
Καταστροφή ζιζανίων εντός και εκτός θερμοκηπίου.
Καλή κυκλοφορία αέρα και αποφυγή υψηλής υγρασίας χωρίς εξαερισμό.
Χορήγηση πυριτικού καλίου (K₂SiO₃) για ενίσχυση της επιδερμίδας των φύλλων.
Ισορροπημένη λίπανση με αποφυγή υπερβολικού αζώτου.
Βιολογική καταπολέμηση:
Φωσφορικά άλατα (διεγείρουν αμυντικούς μηχανισμούς του φυτού).
Ampelomyces quisqualis - παρασιτικός μύκητας του ωιδίου, δρα ανταγωνιστικά στις σποριοφορίες.
Εκχυλίσματα neem, σκόρδου και θείου μπορούν να χρησιμοποιηθούν προληπτικά.
Χημική αντιμετώπιση:
Με τη χρήση των διασυστηματικών μυκητοκτόνων πρέπει να γίνεται εναλλαγή φυτοπροστατευτικών προϊόντων με διαφορετικό τρόπο δράσης ή συνδυασμός σε μείγματα για την αποφυγή της εμφάνισης ανθεκτικών στελεχών. Μόλις εμφανιστούν έστω και ελάχιστες κηλίδες συστήνονται ψεκασμοί, οι οποίοι επαναλαμβάνονται κάθε 7-14 ημέρες ανάλογα με τη διάρκεια δράσης της δραστικής ουσίας.
Εναλλαγή δραστικών ουσιών με διαφορετικό μηχανισμό δράσης (FRAC group) για αποφυγή ανθεκτικότητας.
Ωϊδιο - ΑΓΓΟΥΡΙ
