Πληροφορίες και τρόπος λειτουργίας για την ομάδα δραστικών ουσιών PPO αναστολείς
Χημική Ταξινόμηση
HRAC Group: E (Protoporphyrinogen Oxidase inhibitors).
Στόχος: Protoporphyrinogen oxidase (PPO, Protox), βασικό ένζυμο στη βιοσύνθεση χλωροφύλλης και αιμίνης.
Χημικές υποομάδες:
Διφαινυλαιθέρες (diphenylethers) ➨ acifluorfen, lactofen.
Ν-φαινυλοφθαλυλαμίδια ➨ flumioxazin.
Οξαδιαζόλες ➨ oxadiazon.
Τριαζολόνες ➨ sulfentrazone.
Πυρρολίδια ➨ saflufenacil.
Τρόπος Δράσης:
Αναστέλλουν το ένζυμο PPO, με αποτέλεσμα:
Συσσώρευση προτοπορφυρινογόνου IX.
Αυτό οξειδώνεται σε πρωτοπορφυρίνη IX (φωτοδυναμικό μόριο).
Σε παρουσία φωτός ➨ δημιουργεί αντιδραστικές μορφές οξυγόνου (ROS).
Προκαλεί οξείδωση λιπιδίων, καταστροφή μεμβρανών ➨ ταχεία νέκρωση ιστών.
Ιδιότητες:
Δρουν κυρίως μεταφυτρωτικά (post-emergence) αλλά και προφυτρωτικά (pre-emergence) σε ορισμένα μόρια.
Δίνουν ταχεία δράση “καψίματος” (contact herbicides), ιδιαίτερα σε παρουσία ηλιοφάνειας.
Καλύτερη δράση σε νεαρά ζιζάνια.
Σχετικά περιορισμένη υπολειμματική δράση στο έδαφος (ανάλογα με το μόριο).
Χρήσεις:
Στόχοι: κυρίως δικοτυλήδονα ζιζάνια (Amaranthus spp., Chenopodium spp., Abutilon spp.).
Καλλιέργειες: σόγια, βαμβάκι, σιτηρά, αμπέλι, δενδρώδεις καλλιέργειες, κηπευτικά.
Χρησιμοποιούνται και για καταστροφή φυτικών υπολειμμάτων πριν από σπορά.
Συμπτώματα στα Ζιζάνια:
Γρήγορη νέκρωση των φύλλων (μέσα σε ώρες).
Καψίματα, ερυθρότητα, αποχρωματισμός.
Θάνατος φυτού μέσα σε 2-3 μέρες.
Περιβαλλοντικά Θέματα & Τοξικότητα:
Γενικά χαμηλή τοξικότητα σε θηλαστικά και μέλισσες.
Μπορεί να έχουν μέτρια τοξικότητα σε υδρόβιους οργανισμούς.
Δεν συσσωρεύονται έντονα στο περιβάλλον.
Ανθεκτικότητα & Διαχείριση:
Μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν χαμηλού κινδύνου, αλλά έχουν αναφερθεί ανθεκτικά ζιζάνια (π.χ. Amaranthus spp. στις ΗΠΑ).
Μηχανισμοί:
Μεταλλάξεις στο γονίδιο PPX2.
Αυξημένος μεταβολισμός.
Στρατηγική:
Συνδυασμός με άλλα MoA (π.χ. ALS, EPSPS, ACCase).
Εναλλαγή και ολοκληρωμένη ζιζανιοκτονία.
PPO αναστολείς
Επιστροφή στην αναζήτηση